Sunday, September 10, 2017

தமிழ்நாட்டில் தியேட்டர்களின் டிக்கட் விலையை திடீரென கூட்டிவிட்டார்களாமே? இலங்கையிலும் அதேபோல் டிக்கட் விலையை கூட்டுவார்களா?


ஜானகி - இரத்தினபுரி

தமிழ்நாட்டில் சினிமா ஒருபொன் முட்டையிடும் வாத்து. பசியை கூட பொறுத்துக்கொள்வார்கள். ஆனால் சினிமா பார்க்காமல் இருப்பது அவர்களால் முடியாது. ஆனால் இலங்கையில் உள்ள சினிமா தியேட்டர்களில் குறிப்பாக கொழும்பில் உள்ள தியேட்டர்களின் டிக்கட் விலைக்கு சமமாகத்தான் இருக்கிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அது சரி தமிழ்நாட்டில் ஜி.எஸ்.டி.என்ற வரி விதிப்பால் தியேட்டர்களில் டிக்கட் விலை அதிகரித்தது. ஆனால் சினிமா பார்க்கவரும் கூட்டம் குறைந்துவிட்டது. டிக்கட் விலைக்கு புறம்பாக வாகன பார்க்கிங் கன்டீனில் உணவுப்பொருள், குடிநீர் போத்தல் ஆகியவற்றின் விலைகளும் அதிகம். இவற்றைவெளியில் இருந்து கொண்டுவர அனுமதியும் இல்லை. விலைகள் ஏற்கனவே அதிகரித்திருக்கின்றன இதனால் ரசிகர்கள் படம் பார்க்க எல்லாமாக 300,400 ரூபா வரை செலவழிக்க வேண்டியுள்ளது.

டிக்கட் விலை அதிகரித்த பின் தியேட்டர்களில் ஒரு காட்சிக்கு 25,30 பேருக்கு மேல் வருவதில்லையாம். நிறைய சினிமா ரசிகர்கள் குறிப்பாக இரவுக் காட்சிக்கு வருபவர்கள் ‘பிக்பொஸ்’ பார்ப்பதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டுள்ளனர். இதனால் தியேட்டர் பக்கம் வருகிற கூட்டமும்  வருவதில்லையாம். எஸ்.டி வரியால் டிக்கட் விலை மட்டுமல்ல சினிமா தொடர்பான அனைத்து அம்சங்களும் விலை ஏறிவிட்டன. எனவே சினிமாத்தொழில் அங்கு பெரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது.

ரஜனிகாந்தும் கமல்ஹாசனும் அரசியலில் ஒன்று சேருவார்களா? 
ரஜனி ரசிகன், கொழும்பு

“நான் அரசியலுக்கு வருவது கடவுள் கையில் இருக்கிறது. ஒருவேளை அரசியலில் ஈடுப்பட்டால் பணம் சம்பாதிக்க நினைப்பவர்களை பக்கத்தில் சேர்க்க மாட்டேன்” என்று கூறி ரஜனி அவரது அரசியல் பிரவேசத்தை பரபரப்பாகியிருக்கிறார். இதேவேளை கமல் தமிழக அரசாங்கத்துக்கு எதிராக கடுமையான விமர்சனங்களை முன்வைத்து அரசியல் வட்டாரத்தை பரபரப்பாக்கி வருகிறார். அவருக்கு ஆதரவாக எதிர்க்கட்சியினரும் திரையுலகமும் ஆதரவு குரல் எழுப்புகின்றனர். ‘தமிழகத்தில் ‘சிஸ்டம்’ கெட்டுப் போய் இருக்கிறது என்பது இருவருமே கூறியுள்ளதால் இருவரும் அரசியல் களத்தில் ஒன்றாக இணைந்து பணியாற்றுவதற்கு வாய்ப்பு உள்ளது. எதற்கும் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்கவேண்டும்.

அதிகம் சம்பளம் பெறுவது தமிழ்நடிகர்களா? ஹிந்தி நடிகர்களா?
எம்.சுலைமான், அம்பாறை

முன்னணி தமிழ் நடிகர்கள் படங்களில் நடிக்கும் போது நமக்கான சம்பளத்தை மொத்தமாக வாங்கிக் கொள்வார்கள். படம் வெளியாவதற்கு முன்னர் சம்பளத்தில் பெரும்பகுதியை எப்படியும் கறந்துவிடுவார்கள். ஆனால் ஹிந்தி நடிகர்கள் குறைந்த சம்பளத்தையே கேட்பார்கள், ஆனால் படத்தின் லாபத்தில் 30,40 சதவீதத்தை அவர்களுக்கு கொடுத்துவிட வேண்டும். ஹிந்திப்படங்கள் உலகம் முழுவதும் வெளியாவதால் நிறைய லாபம் கிடைக்கும். இதில் 30முதல் 40சதவீதம் என்பது பெரிய தொகையாகும்.

உலகத்தில் அதிக சம்பளம் பிரபலங்களின் பட்டியலை போர்ப்ஸ் சஞ்சிகை அண்மையில் வெளியிட்டது. இந்த ஆண்டு வெளிவந்த போர்ப்ஸ் இதழில் கடந்த வருடம் உலகில் அதிக சம்பளம் பெறும் 100 நடிகர்களில் மூன்று இந்திய நடிகர்கள் இடம்பெற்றுள்ளனர். …… கடந்த வருடம் பொலிவுட் நடிகர்     சாருக்கான் 245 கோடி ரூபாவுடன் 65 ஆவது இடத்திலும் சல்மான்கான் 238 கோடி ரூபாவுடன் 71 ஆவது இடத்திலும்,2.0 படத்தில் ரஜனியுடன் நடிக்கும் அக்ஷய்குமார் 228 கோடி ரூபாவுடன் 80 ஆவது இடத்திலும் உள்ளனர்.

படத்தை ஒரேயடியாக முடித்துக்கொடுத்துவிட்டு படத்தின் வெளியீடு மற்றும் வியாபார நடவடிக்கைகளும் உதவுவதன் மூலம் படத்தின் லாபத்தின் பங்கு கேட்பதில் தவறில்லையே. ஹிந்தி நடிகர்களின் இந்த நடைமுறை ஏராளமான தயாரிப்பாளர்களுக்கும் பிடித்திருக்கிறது.

லொண்டரி கிருஸ்ணனுடன் ஒரு சந்திப்பு.



மணி   ஸ்ரீகாந்தன்.

இரத்தினங்களுக்கு பெயர்போன கஹவத்தை பெருநகரம் வழமைப்போலவே காலை வேளையில் பரபரப்பாக இயங்கிகொண்டிருந்தது.நிவித்திகலை நோக்கிச்செல்லும் பழைய ரயில் பாதை சுவடில்லாமல் அழிந்துபோய் இப்போது மண் ரோடாக காட்சிதந்தது.
அந்த கல்குழி வீதியில் ஓரிரு வாகனங்கள் சோம்பேரித்தனத்துடன் அங்குமிங்கும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன.தெருவோர முனையில் முடங்கிக்கிடந்தது,ஒரு லொண்டரி கடை. அந்தக் காலத்திலெல்லாம் சலூனுக்கு அடுத்தபடியாக நம்மவர்கள் வெட்டிக்கதை பேசி பொழுது போக்குவது லொண்டரியில்தான்.
ஆனால் செயற்கை இழை வந்ததும் சலவைக்குத் துணி போடுபவர்களின் எண்ணிக்கை பெருமளவில் குறைந்துவிட்டது.தாமே துவைத்து பெட்டி போட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

அந்த முட்டுச்சந்து லாண்டரிக்குள் எட்டிப்பார்த்தோம்.கறுத்த ஒல்லியான ஒருவர் பெட்டிப்போடப்பட்ட சில ஆடைகளை மடித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
“வாங்க சேட்,களிசன் தேய்க்கணுமா?”ன்னு எடுத்த எடுப்பிலேயே விசாரித்தார்.
“சேட், களிசன் கழுவி தேய்க்கிறதா இருந்தா ஒன்றுக்கு 100 ரூபா….கழுவாம தேய்க்கிறதா இருந்தா ஒன்றுக்கு 50 ரூபாதான்” என்று விலைப்பட்டியலை இழுத்துவிட்டார், அந்த நபர்.எமக்கு பகீர் என்றது.விலைவாசி உயரும் போதெல்லாம் லொண்டரி கடைக்காரர்களும் விலையை உயாத்திவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது.

இந்த மாதிரி விலையை உயர்த்தினால் லொண்டரி பக்கம் வெட்டிக்கதை பேசுபவர்கள் வரக்கூட அஞ்சத்தான் செய்வார்கள் என, நினைத்துக் கொண்டோம். சொன்னால் பேட்டிக்கு பங்கம் வருமோ என்ற அச்சத்தில் மனதிலேயே அணைபோட்டுக் கொண்டோம்.
பேட்டிக்காக வந்ததை அவரிடம் விளக்கினோம்.ஒரு நிபந்தனையை கேள்வியாகப் போட்டார் அவர். “நம்ம படத்தை பேப்பரில போடுவீங்களா? அப்படின்னா சரி என்று என்று ஒத்துக் கொண்டார்.
பின்னர் விரைவாக வாசலுக்கு சென்று வாயில் போட்டுக் குதப்பிக்கொண்டிருந்த வெற்றிலையை புளிச்சென வெளியே துப்பிவிட்டு வந்தார்.
“என் பேரு கிருஸ்ணன். வயது 77. எங்கப்பா ராமன் வீரசாமி அவரும் இதே தொழிலுதான். நாங்க பரம்பரையா இதே தொழிலதான் செய்து வர்றோம்.” என்று திருவாய் மலர்ந்த கிருஸ்ணனிடம், ‘ஆரம்பத்திலிருந்து லொண்டரி கடைதான் வைத்திருக்கிறீர்களா?’என்று முதல் கேள்வியை தொடுத்தோம்.

“நான் பிறந்தது “தெரணியகலையைச் சேர்ந்த உடப்பொல தோட்டம். அந்த தோட்டத்தில எங்கப்பா துணி வெளுக்குற வேலை செய்தார்.நான் படிச்சது ஐந்தாவது வரைதான். எனக்கு சின்ன வயசுல இந்த துணி வெளுக்குற வேலை புடிக்கலை.ஆனா, என்ன பண்ணுறது நான் படிச்ச படிப்புக்கு வேறு என்ன வேலைதான் கிடைக்கப்போகுது. அதனால முக சுளிப்போடு இந்த துணி வெளுக்குற வேலையை கற்றுக்கொண்டு அதையே தொழிலா செய்தேன். பொறனுவை தோட்டத்துல டோபின்னா அது நான்தான்! ஆனால் தோட்டத்துல இதை தொடர்ந்து செய்ய முடியல..ஏன்னா அந்தக்காலத்துல ஒரு வீட்டுக்கு கொடுத்த பத்து ரூபாவதான் இன்றைக்கும் கொடுக்கிறாங்க. மொத்தமா சேர்த்து சம்பளத்துக்கு ஆயிரம் ரூபா தருவாங்க.இன்னைக்கு விலைவாசிக்கு அந்த பணம் கால்தூசு மாதிரி.

நம்ம ஆளுங்க பத்து ரூபாவ கொடுத்திட்டு 30 துணிகளை கொடுத்து வெளுத்து,தேய்த்து கேப்பாங்க. அதில பாதி துணி கரித்துணியாகத்தான் இருக்கும். அவங்க கொடுக்கிற பத்து ரூபாய்க்கு எங்களை பார்க்குற இடத்தில எல்லாம் அது சரியில்லை,இது சரியில்லைன்னு குறைவேற சொல்லுவாங்க. இப்படி வெட்கம் கெட்டுப் போய் வேலை செய்யணுமானுதான் தனியே லொண்டரி கடை வைச்சேன்.தோட்டத்துல இருந்து ஒதுங்கிட்டேன்.தோட்டங்களில உள்ள எங்க சாதிக்காரங்க யாருமே இப்போ தோட்டத்துல வெளுக்கிறது இல்லை..”என்று தனது மனதில் தேங்கிக்கிடந்த  ஆதங்கத்தையெல்லாம் அயன் பெட்டியிலிருந்து வெளிப்படும் அனலைப்போல கொட்டித்தீர்த்தார்.

கிருஸ்ணனுக்கு மூன்று பெண்கள்,ஒரு மகன் எல்லோரும் திருமணம் முடித்துவிட்டார்களாம். கிருஸ்ணனுக்கு பிறகு ‘டோபி’ என்கிற சாதிப் பெயரும், சாதித் தொழிலும் மரணித்துவிடும். இப்பிள்ளைகளில் எவரும் வெளுக்க தயாரில்லையாம். நல்லதுதானே!
‘தோட்டத்தை விட்டு வெளியேறி லொண்டரி தொழில் செய்வது நன்மையளிக்கிறதா?’என்றோம்,

“ஆமாங்க நல்ல வருமானம் கிடைக்குது.இப்படியே சிங்கள கிராமங்கள் பக்கமா போனா துவைக்க நல்ல உருப்படிகள் கிடைக்கும்.ஒரு உருப்படிக்கு 50ரூபா வாங்குறேன். ஒழுங்கா காசும் கொடுக்கிறாங்க.கிடைக்கிற பணம் குடும்ப செலவுக்கு போதுமானதாக உள்ளது.தோட்டத்திலையும் வேலை செய்கிற ஒவ்வொரு நபரும் தலா நூறு ரூபா வீதம் எங்களுக்கு கொடுத்தா தோட்டத்தில டோபி வேலை செய்ய நாங்கள் தயாராதான் இருக்கோம்!
தோட்டத்தில இப்பவும் எங்களுக்கு ஆயிரம் ரூபா மாதந்தோறும் கொடுக்கிறாங்க. நாங்களும் வாங்கிட்டுதான் வர்றோம்.இதுவரை யாரும் அதை நிறுத்தல…அதை நிறுத்தாதற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு. தோட்டத்துல எழவு விழுந்தா ஈமச்சடங்கு நான்தானே செய்யணும். ஒரு 1000ரூபா வாங்கிட்டு செய்து கொடுப்பேன்.

சிங்கள மக்களின் செத்த வீட்டுக்கு ஈமச்சடங்கு செய்ய போனா ஒரு நாளைக்கு 4000ரூபா கொடுக்கிறாங்க. எங்களை கவுரவமாகவும் நடத்துறாங்க.ஆனா தோட்ட பகுதிகளில் எங்களை மிகவும் இழிவாக நடத்துவதில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்.
தோட்டங்களில் ஈமச்சடங்கு செய்யும்போது அவனவன் பெரியவனாட்டம் எனக்கு வேலை சொல்லுறானுங்க,நான் தூக்கிட்டு வரும் தீச்சட்டியில்  பட்டாசு போடுறானுங்க…இப்படி ஏகப்பட்ட தொந்தரவுகள்…
ஒரு செத்தவீட்டுக்கு நான் போனா அந்த பிணத்தை புதைக்கிற வரைக்கும் என் உசுரு என்கிட்டே இருக்காது.. ஈமைக்கிரியைன்னு வந்துட்டா நான் குடிக்கிறதே இல்லை. குடிச்சிட்டெல்லாம் இவனுங்ககிட்டே வேலை செய்தா நம்மையும் குழியில போட்டு மூடிடுவானுங்க…பாவி பயலுங்க!!” என்று தமிழர்கள் மீது சாபம் போட்டு முடித்தார் கிருஸ்ணன்.
அவர் அனுபவித்த இம்சைகளை எம்மிடம் விவரித்தபோது அவரிடம் எந்தக் கூச்சமும் இருக்கவில்லை.அனுபவித்து சிரித்தார்.
‘இந்த தொழிலில் ஏதாவது மறக்க முடியாத சம்பவம் ஏதாவது…?”ன்னு வைன் பண்ணினோம்.

“ஏங்க அந்தக் காலத்துல தீபாவளி,விஷேசம்னு ஏதாவது வந்துட்டா படி அரிசி வாங்க வீடு வீடாக போவோம். ஒவ்வொருத்தனும் கையில் கிடைச்ச அரிசி,பருப்பு,காசுன்னு ஏதாவது தருவானுங்க. ஒரு சிலர் எங்களை கண்டதும் கதவை அடைச்சிடுவாங்க. அதை நினைச்சா இப்பவும் வெட்கமா இருக்கு பிச்சைக்காரன் மாதிரி ஒரு பெரிய சாக்கு பையை தோளில போட்டுக்கிட்டு வீடு வீடா போக இப்போ முடியுங்களா..அதெல்லாம் ஒரு காலம்.”என்று சொல்லி சிரிக்கும் கிருஸ்ணனிடம் ‘உங்க குலசாமி எதுங்க?’என்றோம்,
“வெள்ளாவி சாமிதான் எங்க குலசாமி. எங்கப்பன், ஆயி,ஆத்தா  கும்பிட்டது இந்த சாமியைதான். நானும்  கும்பிடுறேன்.ஊரெல்லாம் சுற்றி படி அரிசி வாங்கி, அதில சோறு சமைச்சி கோழி வெட்டி படையல் போட்டு, வெள்ளாவி சாமியை கும்பிடுவோம். இப்போ கோழி வெட்டி பழிக்கொடுக்கிறதெல்லாம் கிடையாது.ஏன்னா இப்போ வெள்ளாவி அவிக்கிறதே கிடையாது.துணிக்கு போட மருந்தெல்லாம் வந்துட்டதால வெள்ளாவி மறைஞ்சி போயிடுச்சுங்க.” என்று வருத்தமாக பதிலளிக்கும் கிருஸ்ணனிடம்,
‘உங்க ஆளுங்க ஊருக்கு ஒரு குடும்பம்தான் இருக்காங்க அது ஏங்க?’ என்றோம்.

இருள் உலகக் கதைகள்


வீரசிங்கம் பூசாரி சொன்ன பேய்க் கதை.

கேட்டு எழுதுபவர்- மணி ஸ்ரீகாந்தன்.

மத்துகமை துடுகலை தோட்டம் இருள் சூழ்ந்து வழமைக்கு மாறாக காட்சியளித்தது. ஒரு வித அச்ச உணர்வோடு அன்றைய பொழுது கழிந்து கொண்டிருந்தது. தோட்டத்தில் கங்காணியாக இருக்கும் ஆறுமுகம் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்து தமது மனைவி காத்தாயி அம்மாளிடம் சூடாக ஒரு தேனீரை வாங்கி தொண்டையை நனைத்துக்கொண்டான்.
மாலை மங்கிவிட்டாலே ஆறுமுகம் கங்காணியின் மூளையும் மங்கிவிடும். போதையில் உளறிpக் கொண்டிருப்பான். தோட்டத்தின் எல்லையில் விற்கப்படும் கள்ளச்சாராயத்தை குடித்துவிடும் ஆவலில் அந்த இடத்தை நோக்கி ஒற்றையடிப் பாதையில் விரைந்தான்.
சாராய நெடி காட்டுப்புதரிலிருந்து வருவதை மோப்பம் பிடித்த ஆறுமுகம், ‘நம்ம ஆளு ராலாமி இங்கேதான் இருக்கானா..?’என்று வெற்றிப் புன்னகையுடன் ராலாமியை நெருங்கினான்.

‘இங்கே பாரு ஆறுமுகம் இன்னைக்கு நீ குடிக்கப்போற கால் போத்தலுக்கும் கணக்குப் போட்டா ஆயிரத்து ஐநூறு ஆகுது, சம்பளம் போட்டவுடனே இங்கே வந்து கொடுத்திடணும், இல்ல…வீட்டுக்கு வந்து நாக்க புடுங்கிற மாதிரி கேட்பேன்’என்ற மிரட்டலுடன் ஆறுமுகத்துக்கு ராலாமி சாராயத்தை ஊற்றிக் கொடுத்தான்.
ஆவலுடன் வாங்கிய பட்டை சாராயத்தை ஒரே மூச்சில் அடித்த ஆறுமுகம், பெரிய சாதனையை செய்துவிட்ட மிதப்பில் வீடு நோக்கி நடந்தான்.
அப்போது நேரம் எட்டரை மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த பகுதி முழுவதும் இரப்பர் மரங்கள் சூழ்ந்திருந்ததால் அந்த கும்மிருட்டு தினமும் அமாவாசை இரவாகவே ஆறுமுகத்துக்கு காட்சியளிக்கும்.
ஆறுமுகத்தின் கையிலிருந்த டோர்ச் மிணுக் மிணுக்குன்னு மங்கலாக ஒளிப் பரப்ப அந்த கரடுமுரடான பாதையில் தட்டுத்தடுமாறி நடந்தான். அந்த நேரத்தில் அந்தப் பாதையில்  ஆறுமுகத்தை தவிர யாருமே இல்லை. பூரண நிசப்தம் அந்தப்பகுதி முழுவதும் குடிக்கொண்டிருந்தது. மழை வருவது மாதிரி திடீரென்று வீசிய குளிர் காற்றால் வீட்டுக்கு விரைவாக சென்றுவிட வேண்டும் என்பதில் ஆறுமுகம் வேகம் காட்டினான்.
அப்போது ஆறுமுகத்தை யாரோ பின் தொடர்வது மாதிரித் தோன்றியது.பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான். யாரும் வருவது மாதிரித் தெரியவில்லை. தைரியமாக கால்களை இரண்டு அடி முன்னால் வைத்தான். அப்போது அவன் பின்னால் ஏதோ மூச்சிறைக்க ஓடி வருவது மாதிரி உணர்ந்தான்.

பாதையை விட்டு விலகி வழி விட்டான். அப்போது அவன் கண்ட காட்சி அவனை குலை நடுங்கச்செய்தது. ஒரு பெரிய எறுமை மாடு ஆறுமுகத்தின் பின்னால் சுமார் பத்தடி தூரத்தில் நின்றப்படி அவனையே வெறித்துப்பார்த்தப்படி நின்றது. வெல வெலத்துப்போன ஆறுமுகம் தமது குலசாமி சுடலைமாடனை நினைத்து கண்களை மூடிக் கும்பிட்டான். கண்களை திறந்து பார்த்தப்போது, அந்த எறுமை வந்த வழியே திரும்பிப்போவதைப் பார்த்தப்போதுதான் ஆறுமுகத்துக்கு போன உயிர் திரும்பி வந்தது.
வீரசிஙகம் பூசாரி
மீண்டும் வீடு நோக்கி நடந்தான். ஊர் சந்தியில் இருக்கும் சுடுகாட்டை தைரியமாக கடந்தவனுக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது. இப்போது ஆறுமுகத்தின் கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில்தான் வீடு தென்பட்டது. ஆனாலும் ஆறுமுகத்தை ஏதோ ஒரு ஆபத்து இன்னும் பின் தொடர்ந்து வருவது மாதிரியே அவன் உணர்ந்தான். அப்போதுதான் ஆறுமுகத்துக்கு இன்னொரு ஆபத்தும் காத்திருந்தது.

ஆறுமுகம் நடந்து வரும் பாதையில் அந்த காட்டெருமை மீண்டும் வழிமறித்து நின்றுக்கொண்டிருந்தது. ஆறுமுகம் தனது கையிலிருந்த டோர்ச் வெளிச்சத்தை அந்த எருமையின் மீது பாய்ச்சினான். எருமையின் கண்கள் அக்னி குழம்புமாதிரி தெரியவே ஆறுமுகத்துக்கு உடல் சில்லிட்டுப் போனது, கையிலிருந்த டோர்ச் லைட்டை தூக்கி எதிரிலிருந்த எருமையின் மீது தூக்கி அடித்தான்.

அடுத்த நிமிசம் அந்த இடத்தில் எருமை நின்றதற்கான எந்த அறிகுறியும் தென்ப்படவில்லை. இப்போது ஆறுமுகத்துக்கு மூச்சு வாங்கத்தொடங்கியது. வழமையாக ஆறுமுகம் குடித்துவிட்டு வந்தால் அந்தப் பகுதியில் இருக்கும் வீடுகளுக்கெல்லாம் அவன் குடித்திருக்கிறான் என்பது புரிந்துவிடும். ஆறுமுகம் போதையில் பாடும் எம்.ஜி.ஆர் பாடல்கள் அதை வெளிச்சம் போட்டு காட்டிவிடும்.ஆனால் இன்று ஆறுமுகத்துக்கு போதை ஏறவில்லை. வீட்டுக்குள் வந்த ஆறுமுகம் வெளி விறாந்தையில் இருந்த திண்ணையில் காலை நீட்டிப்படுத்தான். அடுத்த நாள் அவனை குளிர்க்காச்சல் பிடித்தாட்டியது, இரவில் எதையோ பார்த்து பயந்திருப்பான் அதுதான் இப்படி வாட்டுகிறது என்று எண்ணிய அவன் மனைவி, சேரிமுத்து பூசாரியை கூட்டி வந்து அவனுக்கு விபூதி பிடித்து போடச்சொன்னாள்.
தண்ணீர் மந்திரித்து தெளித்த சேரிமுத்து பூசாரி, “கங்காணிக்கு ஏதோ கருப்பு காத்து பிடிச்சிருக்கு’ பெரிய பூசாரியை வச்சி பேய் ஓட்டினாதான் இது சரியாகும்”; என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பினார்.
பூசாரியின் சொல்லை தெய்வ வாக்காக மதிக்கும் காத்தாயி அம்மாள், அந்தப்பகுதியில் பிரபல பூசாரியாக இருக்கும் வீரசிங்கம் பூசாரியை  அழைத்து வந்து ஆறுமுகத்து பேய் ஓட்டும் படலத்தை தொடங்கினாள்.
தனது சகாக்களுடன் பூஜை மன்றில் அமர்ந்த வீரசிங்கம் சுடலை மாடனை மனதில் நினைத்தப்படி உடுக்கை பலமாக அடிக்கத்தொடங்கினார். அந்தப் பகுதியே உடுக்கு சத்ததால் அதிர்ந்தது. சில நிமிடங்களில் பாயில் படுத்திருந்த ஆறுமுகம் ஆவேசம் வந்தவனாக பேயாட்டம் போடத்தொடங்கினான்.
வீரசிங்கத்தின் மந்திர உச்சாடனங்கள் விண்னைப் பிளக்க “டேய் பூசாரி! என்னை விரட்டணும்னு முடிவு பண்ணுறீயா, அது உன்னால முடியாத காரியம் ” என்று ஆறுமுகத்தின் உடம்பிலிருந்த கெட்ட சக்தி கூப்பாடு போடத்தொடங்கியது.

தீய சக்தியின் நூலை பிடித்துவிட்ட சந்தோசம் வீரசிங்கத்தின் முகத்தில் பளிச்சிட்டது. இனி நூல் பிடித்துச்சென்றால் ஆணிவேரை கண்டுபிடித்து விடலாம் என்ற உற்சாகத்தோடு உடுக்கையை இன்னும் பலமாக அடிக்கத்தொடங்கினார்.